Koud

Afgelopen nacht had Jeff een beetje last van een Afrikaanse buik, hij heeft meer op het toilet gezeten dan dat hij in bed lag. Ik vond half zeven dan ook al vroeg, hij helemaal. Was het ook nog eens enorm koud vannacht waardoor we nog opzoek moesten naar extra dekens en natuurlijk stond hij erop dat ik in bed bleef liggen. Een schatje is het toch.

Na een snelle douche, trokken we onze warme kleding aan. Dat wordt nog leuk, met precies 2 lange broeken en 3 warme vestjes waarvan 1 wit, is de variatie niet echt heel groot. Jeff vond het voor het eerst een goed idee dat ik lopromide had meegenomen en na die te hebben ingenomen zijn we naar het ontbijt gegaan.

Na een redelijk prima ontbijtje hebben we de koffers weer gepakt en zijn we verder gereisd. Ik heb mooi mijn ogen nog even gesloten en werd wakker in het bananendorp. We stopten bij een supermarkt en liepen even naar de overkant van de straat, waar de klassieke oplichtingstruuk werd uitgehaald. Terwijl ik pepsi aan het kopen was, kwam iemand vragen of wij de losse euro's wilden wisselen voor Shillings. Dat deden we, ondertussen rekenden we de Pepsi af en daar hebben we natuurlijk veel te veel voor betaald. Zelfs in Nederland is het goedkoper. (We hebben al eerder gehaald en toen hadden we 4 flesjes voor minder dan de prijs van 1 in NL). Ik gun ze eenzelfde nacht op t toilet als Jeff [e-1f609]

Daarna reden we verder en kwamen we bij de vrouwtjes met de rode bananen. De bananen werden nog net niet de auto ingepropt, niet normaal. De vrouwen stormden op de auto af en hielden alle bananen stijf tegen het raam. Tsja.... Onze chauffeur was daar niet blij mee en liet dat ook blijken. Haha. Het was nu nog maar een paar minuten rijden naar Lake Manyara National Park. Even een snelle sanitaire stop en dan het park in. Al snel kwamen we een veld met blauweballenapen tegen en niet veel later twee olifanten. Een van de olifanten kwam recht op de auto afgelopen en liep rakelings langs. We hadden hem zo kunnen aanraken! Geweldig!

De rest van de dag hebben we nog veel meer olifanten gezien. Zowel de mannetjes die individueel leven, als de vrouwtjes in kuddes. In één van de kuddes liepen twee jonkies rond, waarvan er eentje nog echt heel jong was. Zo schattig om die te zien. Vanaf de lunchplek hadden we wederom zicht, zo nu en dan, op een paar olifanten. Ik kan daar zo blij van worden.

Al rond een uur of twee verlieten we het park en zijn we naar ons nieuwe verblijf gegaan. Hier blijven we 2 nachten. Het uitzicht is werkelijk fenomenaal. Bij inchecken moesten we doorgeven wat we wilden eten en daarna liepen we naar onze kamer. We hebben een extra luxe kamer geboekt met zwembad en uitzicht. We konden dus ook niet wachten om hierheen te gaan.

Vanuit de kamer hebben we inderdaad prachtig uitzicht en een eigen zwembadje. Ook vanuit het zwembad kun je genieten van het uitzicht. Helaas is het water niet verwarmd en echt ijskoud. Het is onmogelijk om daar in te gaan. Jammer!

We zijn wel even naar het hoofdzwembad gegaan, hier hebben we in een cabana gelegen onder een handdoekje om te genieten van het uitzicht. We zijn in Afrika maar het is helaas echt onwijs koud hier. Lange broeken, vesten en sokken zijn geen overbodige luxe. De plaatselijke bevolking loopt zelfs in winterjas en met mutsen op rond. Ze klagen flink, want in deze tijd van het jaar behoort het al ver boven de twintig graden te zijn en die twintig graden wordt nu nog niet eens gehaald.

Gelukkig kwam er nog heel even een flauw zonnetje door, precies genoeg om het een beetje comfortabel te hebben.

Toen het echt te koud werd, zijn we terug gegaan voor een warme douche. Binnen notime hadden we toen een zwembad in de kamer... de douche spoelde niet weg en al water liep zo de kamer in. De douche is hier echt een klein hokje, waar het vrij donker is. De wastafel is buiten de badkamer en ook het toilet is in een aparte kamer. Hadden we toch nog een verwarmd zwembad [e-1f609]

We belden naar de receptie en ze zouden het komen oplossen. Een uur later hebben we nog maar eens gebeld. We hebben geen droge handdoek meer hier en nog niemand gezien...Hakuna Matata is echt het levensmotto hier!

We zijn maar gaan eten in het restaurant, naar een dorpje gaan voor een restaurant is hier echt geen optie en dus eten we elke avond in het hotel. Omdat dit resort op een berg ligt en wij redelijk laag zitten en het restaurant heel hoog ligt gingen we per resorttuktuk. Lachen! De vrolijke rijder kon niet stoppen met zingen, het was dan ook een waar feestje. We begonnen met redelijk lekkere broodjes en Jeff met een Tanzaniaans wijntje. Daarna had ik soep met de consistentie van behanglijm en Jeff een terine van, ik quote:" droge bagger". Van zijn varken genoot hij nog veel minder, gelukkig hadden we om extra brood gevraagd. Mijn snapper was redelijk lang gebakken, of warm gehouden of eigenlijk denk ik beide. Mijn fruitsalade was dan wel weer helemaal prima, nu is het in stukjes snijden van watermeloen natuurlijk niet het meest culinaire hoogstandje dus. Jeff ging voor de crème brûlée, ik zal zwijgen over zijn mening...

Terug naar de kamer gingen we ook weer per feestende tuktuk.

De kamer was klaargemaakt voor de nacht, de natte handdoeken meegenomen maar nieuwe hebben we nog niet gevonden. Ik hoop maar dat die morgenochtend komen en anders is het beddengoed vast ook heel geduldig.

We besloten op Netflix nog even een serietje te kijken. Jeff was echter zo moe dat hij vrij snel in slaap viel. Geen serie dus. Mij leek het een tof idee om mijn pepsi om te stoten en dus kon ik nog even opruimen, ik hoor je al denken, zonder handdoeken... gelukkig waren er enkele gezichtsdoekjes. Jeff viel bij de volgende poging meteen weer in slaap. Ik schrijf nog even ons verhaal van vandaag en klik dan het licht uit.