Oog in oog met een nijlpaard

Vandaag staan we een kwartiertje later op dan de andere dagen. We zijn toe aan wat rustiger aandoen. Gisterenavond was ik al niet meer heel fit en vanmorgen is het eigenlijk alleen maar erger. Ik ben draaierig, heb last van mijn maag en steeds een licht gevoel in mijn hoofd. Ik besluit te stoppen met de malariatabletten. Ze hebben ons een vermogen gekost maar ik word er zo niet goed van. Van Fransen hoorden we zelfs dat zij geen malariatabletten als advies krijgen voor geheel Tanzania in het droge seizoen. Mocht er dus nog iemand pillen willen... ze zijn over te nemen.

Na het ontbijt stappen we in de auto. We zouden op wandelsafari gaan en dat gaan we dan ook proberen. Echter vertelt onze gids dat er vlakbij leeuwen moeten zijn. Rond zes uur waren ze namelijk goed te horen. Ja dat hebben wij ook gehoord. Wij dachten dat de buren het uitermate gezellig hadden in hun tent.... We hoeven maar kort rond te rijden en we zien een grote groep jonge leeuwen. Allemaal schattige Simbaatjes, ware het niet dat er een aan gort gescheurde buffel naast lag. Vooral niet aaien. Haha.

Als we zijn uitgekeken rijden we richting de ranger voor onze safari te voet. Onderweg komen we nog een grote kudde giraffen tegen die op het punt staan om de weg over te steken. Dat levert natuurlijk weer mooie foto's op en dus maken we nog even een snelle stop. Daarna rijden we verder en ruim een uur later dan afgesproken ontmoeten we de ranger. Hakuna Matata.

We gaan wandelend door de bush. Buiten dat het best spannend is, we hebben flink wat veiligheidsonstructies gehad, voel ik mij ook echt flink beroerd. Het wandelen gaat eigenlijk veel te snel voor mij en als we de Belgen die we eerst op de luchthaven in Kenia en daarna vanmorgen bij ons verblijf, per auto voorbij zien rijden geef ik aan dat ik liever bij hun in de auto zit. Jeff kaart bij de ranger aan dat het echt niet gaat en dat hij onze chauffeur moet bellen. We wandelen nog wel even verder. We zien eerst een paar giraffen en staan daarna oog in oog met een groep nijlpaarden. Super gaaf om te zien. Natuurlijk maken we nog een aantal foto's en stappen dan weer in in onze auto.

We rijden net weg als we een leeuwin voorbij zien komen lopen. Doordat we de ranger in de auto hebben zitten, mogen we van de gebaande paden af en dus kunnen we achter de leeuwin aanrijden. Ze is lekker onder een boom gaan liggen uitrusten en het blijkt dat daar een groep ligt te chillen. We kijken onze ogen uit. Na een tijdje is het genoeg en rijden we verder. Natuurlijk komen we weer een giraf tegen, wat een fotogeniek dier is dat! Weer perfect onder een boom en dat levert weer veel mooie foto's op. We rijden verder, komen aan de andere kant van de boom en giraf uit en ook daar maken we nog enkele foto's. We rijden naar de afzetplek van de ranger als we nog enkele struisvogels tegen komen. Nog meer foto's. We houden geen ruimte meer over op onze telefoons.

Even verderop komen we wederom een gitaf tegen, deze staat vlak langs de weg en zijn hals zit vol met kleine vogeltjes. Je zou denken dat ze bang voor m moeten zijn maar dat zijn ze totaal niet. Een paar meter verderop zien we een leeuwin lekker liggen chillen en niet veel verder wachten we geduldig op de leeuw. We zien zijn staart heen en weer zwiepen. Wanneer hij opstaat duikt hij bijna meteen op de leeuwin die er naast ligt. Met weer heel veel extra foto's, avonturen en herinneringen rijden we terug naar het kamp. Ik wil echt even gaan liggen en dus korten we de trip een beetje in.

Ik probeer wat uit te rusten op bed, terwijl Jeff op het terras voor de tent gaat zitten. Hij haalt een paar wijntjes en staart 2 uur lang door de verrekijker in de hoop wat wildleven te spotten. Tsja verkeerd gehoopt. Als ik na 2 uur de tent uit kom lopen zie ik, zonder verrekijker, wat bewegen in de verte. Door de verrekijker zien we duidelijk dat het twee zebra's zijn. Super tof! Ik besluit om wel mee te gaan eten, onze chauffeur schuift gezellig aan. Ik kies vanavond wel voor het veilige eten. Een beetje witte rijst, watermeloen en een stukje kip. Een van de kampmedewerkers brengt ons na het eten terug naar onze tent. We mogen namelijk jn het donker niet alleen over het terrein lopen. Vlak voor onze tent staan een paar buffels. Het zijn de gevaarlijkste dieren die er zijn, één van de weinigen die ook mensen aanvallen. Het is daardoor een extra fijn idee dat we niet alleen zijn teruggelopen.